Wszystko może pójść w niepamięć, stać się zwyczajnym
Jak gazety rzucone łukiem żeby wylądować
Z hukiem na ganku gdzie Babcia siedzi
I robi na drutach, a spaniel ziewa u jej stóp.

I inne stłamszone detale wypłyną i okażą się
Nagle władne zmylić tych strudzonych, a nawet
Zebranych członków komisji; po kolei
Mówi każdy ekspert, wyciąga z kapelusza wściekłego królika, który pada

I odzyskuje siły na szalonej kostce zapętlonych ścieżek.
Żadnej naglącej potrzeby żeby patrzeć, a jednak to robisz.

(Czytaj dalej…)

Podczas świąt Bożego Narodzenia w Tomaszowie

zobaczyłem auto marki Wołga.

„Nazajutrz po tym, jak ostatecznie wygrałem w telewizji włoskiej quiz na temat grzybów, ktoś mi anonimowo przysłał drugi tom wydanej w Niemczech francuskiej książki o grzybach. Studiowałem go w zatłoczonym tramwaju jadącym do centrum Mediolanu. Jakaś kobieta obok mnie powiedziała: «Po co pan to czyta? Przecież już po wszystkim».”¹

(Czytaj dalej…)

Rafał Wawrzyńczyk: Myślę, Piotrze, że podejmując współpracę z poznańskim WBPiCAK nie zamieniamy naszych sztruksów na wyjściowy garnitur?…
Piotr Janicki: „Voluntatem vero propriam ita facere prohibemur, cum dictit Scriptura nobis: Et a voluntatibus tuis avertere.”*

Cyc Gada dołącza do grona patronów medialnych inicjatyw wydawniczych Wielkopolskiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu: serii Wielkopolska Biblioteka Poezji oraz Biblioteka Poezji Współczesnej. Już wkrótce na łamach — prezentacje nowych książek Adama Wiedemanna i Grzegorza Wróblewskiego. Szukajcie nas w słońcu…

_____
* Die Benediktusregel. Beuron 1992.

* * *

Dopiero po krzyku zdarzenia
wiem, że będzie przeszłe. Zakrzówek
byłby świadkiem, gdyby nie ten pożar.
Siostra mogła też zauważyć, lecz wierzyła
trosce. Wszystkie umowne czynniki
wskazywały wiosnę. Przechodziłem
przez pokój w stronę komputera
i posiałem świadomość, że moje
pisanie stanie się w przeszłej
chwili zaczątkiem ludzkości
bez żadnej woli, by przeczyć
oczywistym faktom, że język
służy jedynie do grzebania granic
i pomnażania bezkresnej bliskości.
Pryskają paradoksy jak trujące tęcze,
jak dociekliwość duszy w trzymaniu nas
w ryzach. Ciało to wszystko,
co daje nam pewność,
że nie zginiemy z ostatnim człowiekiem.

(Czytaj dalej…)

Żegnając się teraz z Janem Riesenkampfem dokonajmy krótkiego redakcyjnego podsumowania:
– autora mimo naszej pracy nie było na dorocznym festiwalu poezji we Wrocławiu;
– sprawiedliwość myje nogę braterstwu;
– są książki dobre i niedobre;
– nutella w słoiku 700 g kosztuje niecałe 14 zł, a w słoiku 200 g – ok. 8 zł.

Powyższą i inne grafiki Jana Riesenkampfa można spróbować obejrzeć na jednej ze stron autora, np. tutaj. Tytułu użyczył Cyprian Kamil Norwid.

Pytają co porabiam

Usiadłem na skraju reczki,
wyciągam swoje przybory
a tu podchodzi mnie sziksa
z prawej w wiosennych bucikach.
Chowam przybory, niech ona
nie myśli, że mnie widziała.
Poszła, wyciągam przybory
i słyszę plaskanie wody,
to dla mnie: „Dwa psy po obu
stronach kanału patrzą się
na siebie i wyglądają
jak z piaskowego portalu.”

(Czytaj dalej…)

Notatki na marginesie kilku wierszy Jana Riesenkampfa.

(Czytaj dalej…)

Jednym z pojęć, jakie zawładnęły ostatnimi czasy rodzimą myślą krytyczną, jest figura flâneura, miejskiego spacerowicza-obserwatora, przymierzana z mniejszym lub większym powodzeniem do różnorodnych propozycji artystycznych z kręgu tzw. młodej poezji. Nigdzie jednak nie natknąłem się na nazwisko, które w opracowaniach tematu powinno pojawiać się na pierwszym planie, jako bezdyskusyjny punkt odniesienia i jedyny — być może — odpowiednik popularnego poety nowojorskiego (nie J. Ashbery’ego; tego drugiego), zazwyczaj kojarzonego z opisywaniem spacerów po mieście. Odpowiednik, spieszę dodać, raczej na mapie duchów, niż stylistyk, bo próby udowodnienia Janowi Riesenkampfowi — o nim oczywiście mowa — inspiracji amerykańskim importem przypominałyby poszukiwanie metki Levi’sa na spodniach Wernyhory…

(Czytaj dalej…)

czy u ciebie też wszyscy boją się zabijać

a góra i małpa to jedność
a ta okropna matka wyje
bo jest okropna i to co innego
a kiedy ja kocham to
i to, tego tamtego nienawidzę
to ja jestem i to jest dopiero komputer
bo przeklinam cię świecie gdzie fajnie być
i jadąc tą bryczką dalej: się jest proszę państwa
panie panowie się jest proszę bardzo
a przedtem i potem jest już strasznie późno
tak więc państwo dzwonią po taksówki

(Czytaj dalej…)