Piotr Janicki: Słucham sobie The Ruins i nie mogę się nadziwić ich kunsztowi. Rozumiem też, dlaczego nie polubiłby tej kapeli X¹: nigdy nie zdobył odznaki humorka! Ale nie X jest moim bohaterem, jest nim Y².
Y stąpa po grani i wie, że można zapomnieć nagle o kijkach i butli z tlenem i rzucić się w otchłań (z najdroższym na rynku spadochronem).
Tak, Y jest typem z poczuciem humoru…³
Granice wytyczone przez Beatles, psychodelię, hardcore i przez rzesze innych Ruins rozjechali.
Wiki nie jest dokładna, ostatnia płyta Ruins (jaką mam, 2006) z zambrowskiego⁴ VIVO nazywa się Ruinzhatova (tak jak Acid Mothers Temple — nb. z członkiem Ruins!! może jeszcze lepsi — koncert z Nagoi wydali pod spinką Acid Mothers Gong).

(Czytaj dalej…)

Węźli się wyplata…

Dziadek uczył: sznurek
(lepiej żeby dłuższy)
na supeł, przełożyć przez dłonie
(obie dłonie) i gramy
(trzeba dwóch).

(Czytaj dalej…)

Gdybym siedząc przy klawiaturze miał w zwyczaju pijać herbatę, pewnie już dawno by mi tutaj wystygła. Ale robię to rzadko, przy klawiaturze pijam raczej mineralkę, soki. Bądź kolę. Co można powiedzieć o koli? Kola ma to do siebie, że wyciągnięta z lodówki i otwarta, w miarę nieużywania robi się ciepła. No i traci przy okazji swój drogocenny gaz. Tomasz Beksiński psioczył w jednym z felietonów na knajpę, w której zaserwowano mu do obiadu ulubiony napój w takiej właśnie postaci; rozważał przy tym praktyczność postawy Michaela Douglasa w filmie Upadek, gdzie ten kijem baseballowym i porzuconym w korku autem kontestował niedociągnięcia demokracji. Kto wie, może kij i lepszy do tego od klawiatury. W każdym razie Beksińskiemu z tą drugą za bardzo nie wyszło — w ostatnim felietonie wylał resztki żółci i otruł się w Wigilię, siedem lat temu. Komu jednak przyszłoby do głowy wylewać ciepłą kolę? Mimo, że nie łechce już w podniebienie bąbelkami i robi się lepka, wciąż będzie opływać w liczne dobrodziejstwa. Pamiętam, że kolki moje i kolki siostry leczone były przez mamę właśnie tym, lekko podgrzanym, imperialistycznym napojem (co, prócz dowodu na skuteczność homeopatii, jest potwierdzeniem leciwej, awangardowej zasady: chcąc zwalczyć znaczenie, użyj homonimu). Ponoć dobra jest też przy usuwaniu rdzy i innych oznak upływu czasu. Słyszałem kiedyś, że ząb mleczny, wrzucony do szklanki koli, potrafi rozpuścić się w ciągu jednej nocy. Nie próbowałem, nie widziałem, nie za bardzo wierzę. Nie słyszałem natomiast, żeby kola rozpuściła komuś takiego zęba w ustach; w to też bym nie uwierzył, ale posłuchać o tym — chętnie, owszem. Zapraszam do Grawitacji.

tsz

(Czytaj dalej…)

O Lorce myślę jak o magiku, który ze mną jada drogie obiady. — Zaraz tu będzie kelner — mówi Lorka wycierając sok persymony z policzka i proponuje mi grę w MoMo. Chodzi o to, że na szpulce (na którą Lorca mówi moja mała metrum) ma za zadanie umieścić jeden z przedmiotów (który nazywa moja mała motyw), który mogę sobie za każdym razem wybrać z najbliższego otoczenia, w taki sposób, żeby szpulka puszczona po podłodze trafiła w miejsce, z którego zabrałem tenże przedmiot. No i kiedy już taki przedmiot wybiorę i przynoszę do naszego stolika, Lorca odwiązuje chustkę z oczu, pokazując mi swoje małe dłonie; w jednej jest szpulka, do drugiej chowa motyw. Następnie potrząsa dłońmi, a za chwilkę zamyka każdą z osobna, wkłada do cylindra, potem pyta, czy pamiętam zasady. — Pamiętam! – odpowiadam zniecierpliwiony (tym razem podałem poecie kamyk przywieziony znad morza, hehehe), dzisiaj jestem pewien, że nie ja zapłacę za obiad i jadłem jak durny. — Jak chcesz, odpowiada Lorca, wstaje i odwraca się tyłem, patrząc na automobile — jak je lubi nazywać – za oknem.
Wkładam szybko do cylindra rękę i wyciągam kelnera z rachunkiem

pj

(Czytaj dalej…)

Nie wierzę w spokojny wieczór

Przed chwilą wpadło mi do gło
wy ale był telefon i zaraz wypadło

(Czytaj dalej…)

Książka Adama Szymczyka, którą wygrzebałem z pudła na stoisku „taniej książki” na Dworcu Zachodnim 10 minut przed odjazdem mojego autobusu, była czymś w rodzaju dziesiątki trafionej przy strzelaniu z zawiązanymi oczami. Przekonałem się o tym w trakcie trzygodzinnej podróży do domu, w jakieś mgliste przedpołudnie, zajmując miejsce w przerażająco niewygodnym minibusie, którego — oprócz kierowcy, który wyraźnie ucieszył się na mój widok — byłem jedynym pasażerem. Opowiadanie Metastart, jedną z najlepszych krótkich próz, jakie przeczytałem od wyuczenia się liter, musiałem zacząć gdzieś na wysokości Mszczonowa, koło Rawy Mazowieckiej byłem bogatszy już o Grę do jednego, Trzy niełatwe kawałki, niezwykłą Ostatnią pokusę i szereg innych rzeczy, których nie sposób tu przedstawić (pudło na dworcu, wydaje mi się, jeszcze nie jest puste…). Ale Metastart: jeśli powstanie w naszym pięknym kraju antologia tekstów, które w tytule zostaną mianowane „postmodernistycznymi”, nie może w niej zabraknąć tej stroniczki; gdzieś między przepisowymi Foksem i Sosnowskim będzie opalizowała ta metafora o nieostrych granicach, o której myślę ostatnio tak często, że aż mnie to dziwi, ostatnio w restauracji „Sphinx”, gdzie znów mnie wykiwano, podając wielką szarmę zamiast małej, ponieważ nie zaznaczyłem, że ma być mała…

Nieco się uniosłem, ale i w uniesieniu kończyłem czytać; pamiętam, że nagle zechciałem zrobić coś ze swoim losem, wstać i jechać (jechałem), ale dalej, dokąd? A teraz to się powtarza, siedzę w pokoju, jest wieczór, czas idzie po smyczkach Scelsiego. Mam jeszcze dziesięć milionów dolarów.

r

(Czytaj dalej…)

29.03.07

Tato z mamą poganiają, jest głęboka noc. Pakujemy się do kolosalnego poloneza trucka, z tyłu drewniane ściany, jakieś toporne, ciężkie, grubo ciosane. Kabina kierowcy wielkością wnętrza dorównuje co najmniej autobusowej. Z siostrą wbijamy do tyłu. Jako, że z przodu nie ma jednego siedzenia, mama jedzie na torbach, walizkach, śpiworach. Podciągam nogi do góry i przesuwam klamoty, żeby było jej wygodniej. Obraca się do mnie, patrzy mi w oczy, posyłam jej całusa, uśmiecha się. Przednia szyba jest zadziwiająco wąska — przypomina prostokątny wizjer w czołgu. Coś tam widać, niewiele. Siostra mówi tacie, że czuje się, jakbyśmy pisali doktorat. Mnie łapie strach, widzę wyraźnie na wąskiej drodze trzy zagradzające ją, spore plecaki. Ojciec odbija szybko w lewo, tam, gdzie kończy się krawędź urwiska. Po kilku sekundach niepewności wraca spokój — za horyzontem krawędzi była dalsza droga. Potem przejeżdżamy koło kościelno-targowych kompleksów w Licheniu. Jest wcześnie rano, mgły. Pośród kiosków i stoisk widzę księdza rozpalającego kiełbaski na grillu. Mam deja vu. Jechaliśmy tędy z ojcem — parę dni temu? parę godzin? Śpiewam siostrze kawałek Tymańskiego: „Tajna baza atomowa pod bazyliką w Licheniu”.

(Czytaj dalej…)

***

Ale Ty w ogóle nie jesteś czuła,
jak inne czujące dziewczyny.

Lodowata miętowa pastylka
na przemian z oglądaniem
nastolatkowej opaski
(białej, z napisem Dove)
na Twojej głowie.

Może to wolnorynkowy Duch św.
Brakuje mi popkultury,
chcę oddychać klimatami zen-burdel
mama wszechświata & malinowa guma do
żucia.
              Zobaczmy niebieskiego
metalowego psa.

11.12.97

(Czytaj dalej…)

Niebawem na skutek mego przyodziewania się w skrzydełka, usunięto mnie z Koła Młodych Pisarzy i odebrano skromne stypendium. Na znak protestu usiadłem pod siedzibą Związku Literatów w Krakowie w sporządzonych przez siebie bardzo malowniczych i na sposób teatralny wystylizowanych łachmanach. Jedną nogę miałem grubo okutaną aż do kolana bandażem, dziadowski kostur oparłem o ścianę szacownego gmachu, przy boku położyłem uschnięty chleb i maszynopis mojej powieści, a na chodnik wysunąłem żebraczy kapelusz o bardzo postrzępionym rondzie. Na piersi zawiesiłem na konopnym sznurze tablicę z napisem: „Jestem pisarzem” [...]

– niestety, nie wiemy, co się stało z uschniętym bochnem, który leżał obok Niemczyka. Znane są natomiast losy maszynopisu powieści — napisana w 1968 roku, staraniem przyjaciółki autora, Anki Ptaszkowskiej, została wydana we Francji (1999, tłum. Jan Burko), a w Polsce, po prawie 40 latach działalności raczej akwizycyjnej i wydawniczego pinballu, wypada z rękawa dopiero teraz. Co o tym myśleć? Co to znaczy? Na spotkaniu promocyjnym widziałem slajdy z Niemczykiem, paradującym z gołą dupą po krakowskich ulicach. Pod ekranem wypowiadał się prof. Jerzy Jarzębski. Naprawdę nie wiem.

[naprawdę nie wie, zapalają się światła, na proscenium wjeżdżają makiety Witkacego i Gombrowicza, z szumiącego w rogu radia daje się posłyszeć fragment telewizyjnej debaty:]

Tak, niewątpliwie. Zdecydowanie dla tych, którzy przez długi czas kładli się spać wcześnie.

tsz

(Czytaj dalej…)

Góra od patrzenia nie robi się mniejsza. Ktoś to powiedział, ktoś inny zapamiętał pi razy drzwi, a teraz nie wie, jak i gdzie sprawdzić. Nowe wiersze Szczepana Kopyta, wróciwszy chyłkiem po własnych śladach, zdają się prowadzić ze sobą sprawę od początku. Żaden to jednak powrót i żaden początek, jeśli do domu wpada się po to tylko, żeby zrzucić graty; szeroka, bezpańska percepcja tych tekstów, choć dalej głodna, prócz rodzinnych obiadów odmawia tym razem także kebabu. I to w jak najbardziej społecznym geście! Państwo przecież doskonale wiedzą, że Huxley nie żyje; że Houellebecq ma się wcale wcale.

tsz

(Czytaj dalej…)