Nie zacząłem jeszcze porządnie gryźć Nowego zoo, a tu już sugeruje mi się ze skrzydełka temi reklamowymi słowy: „Pan dyrektor Adam Kaczanowski…”. Jaki on dyrektor! Szczwany lis, ot co, najszczwańsza bestia w tym inwentarzu: zamiast nużących podchodów, zamiast krycia się po krzakach do nocy, wita się w biały dzień z gospodarzem, wchodzi bez pardonu do kurnika i mówi: „Oto jestem”. Po czym wyprowadza drób z domu niewoli. A ludzie lubią kurczaki! Skóra, mięso i kości. Aromat. Żadnych piórek, one nie działają na wyobraźnię; ktoś widział żywe, upierzone kurczaki w reklamach KFC? Najczęściej mamy tu zdanie krojone po zdaniu, zdanie jak pistolet przystawiany do skroni drugiemu; kolejne zdanie jak negocjator, następne jak czyjaś śmierć ze starości. Nieopłacone scenariusze dla wyobraźni; odrzucone skrypty do reklamy człowieka. Proszę państwa, jest się czego obawiać: wiersze i prozy, które nie muszą udawać, że kiedyś spotkały ludzi.

tsz

(Czytaj dalej…)

Wróżbita Chagall dostaje sygnał, że ktoś jest na łączach. Uśmiecha się, cały czas pozostaje uśmiechnięty w taki spokojny, wyciszony sposób.
– Halo?
– Halo? — odzywa się kobieta.
– Tak, słucham?
Chagall zaczyna tasować karty. Wolno, bez pośpiechu.
– Witam. Mam na imię Agnieszka, data urodzenia dziesiąty grudnia siedemdziesiąt sześć…
– W czym mogę pani pomóc, pani Agnieszko? — Chagall nie przestaje tasować i nie przestaje się uśmiechać.
– Mam pytanie dotyczące mojego związku z mężczyzną. Właściwie chodzi o jego żonę. Jesteśmy ze sobą już osiem lat…
– Pani jest z tą panią od ośmiu lat? — Chagall uśmiecha się trochę bardziej.
– Poniekąd też, ale nie to miałam na myśli…
– Jasne. Przepraszam, to był głupi żart z mojej strony. Proszę kontynuować.
– Bo ja chciałabym zapytać… Czy ona da mu spokój.
– Spokój? W jakim sensie spokój? — Chagall rozkłada karty — Ona wie o waszym związku, prawda?
– Wie. Od zawsze wie, od samego początku. Ale teraz zaczęła robić mężowi problemy, grozi mu, że odejdzie, ale my tego nie chcemy…
– Państwo tego nie chcą?
– Nie. Uważamy, że taka sytuacja jest najlepsza dla nas wszystkich. Taka, w której nikt od nikogo nie odchodzi.
– Ona nie potrwa dłużej niż do września, ta sytuacja.
– Acha. Nie potrwa. To znaczy?
– To małżeństwo się rozpadnie.
– A my?
– Proszę pani, to będzie najlepsza rzecz, jaka może was spotkać. Naprawdę. Karty to mówią.
– Czyli nie da się nic zrobić? Przekonać żonę, żeby została?
– Nie. Karty mówią, że ta sprawa, ta decyzja jest nieodwołalna.
– Acha. To dziękuję.
Kobieta rozłącza się.
– Niekiedy… — wróżbita Chagall musi teraz zapełnić ciszę. Dopóki nie zadzwoni następna osoba, podaje informację o możliwości zadania pytania przez SMS, mówi też o tym, że każdy człowiek, żeby w pełni przejść swoją drogę, powinien uwierzyć w siebie samego, w trójcy jedynego prawdziwego, że powinien odrodzić się, powinien odradzać się wielokrotnie. Potem czyta fragmenty listu od pani Krystyny, robi to z pewnym przekąsem i wyczuwalną ironią. Pani Krystyna pisze, że pojęła tajemnicę istnienia i że inni ludzie do niczego jej nie są potrzebni. Wspomina również inny list, od innej pani, którego jednak nie będzie cytował, ale był dla niego bardzo miły. Bardzo. Podaje też numer telefonu oraz koszt połączenia z kraju i z zagranicy.
– Mamy następny telefon… — Chagall zbiera karty ze stołu, uśmiecha się łagodnie, jak to on, najbardziej uśmiechają mu się oczy, tak życzliwie błyszczą.
Cisza. Chagall przekłada jedną kartę, zamiera.
– Halo? — pyta.
– Roaarrrrrrrrrrrrr!!!!! Uuuuuuuuuuuuuu!!!!! — ktoś po drugiej stronie wyje jak potwór z piekła rodem — Słuchaj Chagall, wróżę z pokemonów, i właśnie mi wyszło, że odwalisz kitę. Słuchaj Chagall, pokemony mówią, że kopniesz w kalendarz, śmieciu, bój się, roarrrrrrrrrrrr!!!! — mężczyzna znowu zaczyna wyć a potem się rozłącza.

R. S. V. P.

Co w związku z zanikiem kultury pisania listów?
Wczoraj wydawało mi się, że nic.
Byłem szczęśliwy, karmiłem łabędzie
na rozlewiskach Lety. A tu nagle

wiadomość: Jutro proszę stawić się tu i tu.
Stawić do czego? Bo jeśli do raportu,
to mogę raportować tak jak leżę,
z głową zwieszoną z łóżka w sposób słodki

i smutny jednocześnie. Po kolei:
mam temat, formę i szczątkowe ucho,
na którym chcę budować. Kto cię przysłał,
emotikonie milczenia?

(Czytaj dalej…)

96. Dobra zagadka musi być dowcipna; w przeciwnym razie po odgadnięciu nic z niej nie zostaje: ma to również swój urok, gdy dowcipny pomysł ma charakter zagadki i gdy trzeba go dopiero rozwiązywać: sens jego jednak po tym, jak już został odnaleziony, musi być całkowicie jasny.

97. Sól dodaje wyrażeniu pikanterii, o ile jest sproszkowana. Może być grubo lub drobnoziarnista.

98. Uniwersalne zasady przekazu literackiego są następujące: 1) trzeba mieć coś do przekazania; 2) trzeba mieć kogoś, komu wolno chcieć to przekazać; 3) trzeba to rzeczywiście przekazać, przesłać komuś, nie tylko wypowiedzieć się samemu; kto tego nie potrafi, powinien by raczej milczeć.

(Czytaj dalej…)

Sześciu autorów (o sporej grupie w antologii nie pomieszczonych ciekawie pisze we wstępie Lenka Jungmannová) i osiem sztuk, a w standardowej (kosztorys) wlepce na CG miejsca tak sobie, a jeszcze trzeba jej dać i coś jak warkocz, i coś jak rajstopki, a nie dać czegoś jak miotła (naczelny).
Notka czy recka, skromnie w towarzystwie zwana potem notką czy recką, byłaby po pierwsze nieomal plagiatem (jeszcze raz — tym razem zimowo — graba dla Ciebie), po drugie — o ile ma być plagiatem — stanie i tak przed problemem większego… tak: większego wyboru cytatów.

pj

(Czytaj dalej…)

Dominik Bielicki
Kilimandżaro

Zanurkowałem w wannie
i wynurzyłem się z gorącego źródła.
Bez plecaka, mając tylko ręce
zwracałem się do ludzi.

Bardzo powoli jedli.
Nocą mówili o wojnach i huraganach.
Czasem pytali o ciebie, ale bez nacisku,
a ja pytałem, co jest za tą wielką górą.

(Czytaj dalej…)

52. W niektórych wierszach zamiast przedstawienia otrzymujemy często sam nagłówek zapowiadający, że tutaj właściwie powinno się to lub tamto przedstawić, że artyście jednak coś stanęło na przeszkodzie i że prosi pokornie o wybaczenie.

53. Pod względem spójności większość nowoczesnych wierszy jest alegoriami (misteriami, moralitetami) albo nowelami (przygodami, intrygami); ich mieszanką albo ich roztworem.

54. Są pisarze, którzy to, co bezwarunkowe, piją jak wodę; i książki, gdzie nawet psy odnoszą się do tego, co nieskończone.

(Czytaj dalej…)

W ramach „Biblioteki Poezji Współczesnej” poznańskiej WBPiCAK ukazały się właśnie wiersze wybrane Krzysztofa Śliwki, a dobrze poinformowani mówią o szykujących się wyborach A. Sosnowskiego, T. Pióry i G. Wróblewskiego… Z obszernego zbioru Dżajfa & Gibana przepisuję niniejszym cztery krótkie teksty, które przypadły mi do gustu. Od razu zaznaczam, że nie są one w żadnym przypadku reprezentacyjną próbą poetyki autora, a pokazują raczej jej pobocza, czy może formę najbardziej skondesowaną. O idiomie Śliwki najlepsze pojęcie daje „Zaciemnienie”, a dokładniej — jego narracyjna ekspozycja; zaburzenie faktury, jakie odnajdujemy w ostatnich trzech linijkach, nie należy już do zabiegów typowych dla tej poezji. W „płaskim” tonie, w jakim rozprowadzane są dłuższe wiersze czy poematy autora, oraz w dalece ujednoliconej składni upatrywałbym czegoś w rodzaju stylistycznej kanwy pewnej epo(cz)ki w najnowszych dziejach polskiego wiersza. „Upatrywałbym”, gdybym musiał, ale na szczęście nie muszę. Słucham „Misterioso” Monka i niczego nie muszę. Ohohoho.

r

(Czytaj dalej…)

Ars Poetica

Wymyśliłem sobie tunel w którym będę przechowywał
owoce, by w razie ewentualnej powodzi zasadzić las
i zwołać pozostałych.

Wymyśliłem sobie zdanie wobec którego „powyższe”
już nie wskazuje, a jest tylko przymiotnikiem
uczepionym ziemi.

Codziennie widzę faceta który zamiast psa ma kijek.

(A pisanie wierszy to w rzeczywistości fraza „duży lotek,
chybił trafił” i te kilka godzin spędzone na fantazjach
z pieniędzmi. Jedyną sztuką jest nie sprawdzić numerów.)

(Czytaj dalej…)

      Gdy lałem „Cillit” do zlewu, to uwagę moją przykuły do siebie niepokojące dźwięki z płyty Bartka Kalinki i Huberta Napiórskiego zatytułowanej Podupadły duch nędzarskich pustkowi. Powziąłem myśl, żeby jakoś tam zweryfikować to co czuję i widzę z tym co nagrano, odczytując tytuł utworu. Wyszedłem więc z kanciapy zostawiając „Cillit” w zlewie. Mogłem, bo
      „jak w zlewie stoi woda, to będzie stał i »Cillit«” — pomyślałem, obsikując jeszcze żelem baterię i krawędzie zlewu.
      I co się okazało? Nie odsunąłem od zlewu reklamówki z jedzeniem.

      Słyszałem w życiu zbyt wiele, by narzucająca się chęć okrzyknięcia muzyki na prezentowanej płycie alegorią ciszy z mikrofonem w brzuchu uznać [ew.: „…by narzucająca się chęć okrzyknięcia ziemi alegorią wirnika śmigłowca uznać…” albo „…by narzucająca się chęć okrzyknięcia ciszy alegorią szczura z mikrofonem w brzuchu uznać…” -- pj] być może za coś więcej, niż chimerę zmęczonego tygodniem pracy umysłu, więc tylko spytałem w myślach sam siebie, wracając do cuchnącego zlewu:
      „Cóż mi wyrzec o Zimermanie grającym Beethovena? Z pewnością nie potrafię sobie wyobrazić go inaczej, niż jako znającego kilka języków króla fortepianu o lwiej grzywie. Ot i wszystko.”
      – Hahahahaha — zaśmiałem się do odpływu zlewu wymachując mokrą gąbką jakby była batutą — miłego dnia bracia!

pj

(Czytaj dalej…)