Będę się streszczał: styl wypracowany przez Pawła Kamińskiego uważam za znakomite rozwiązanie, jeśli idzie o próbę uniesienia wysokich treści go obarczających; radzi sobie z tym zadaniem o wiele bardziej pomysłowo i odważnie niż, dajmy na to, marsowy idiom K. Siwczyka czy inne propozycje mierzące się z zagadnieniami „języka”, „słowa” itp. niejako twarzą w twarz, czy nawet „z góry”. Kamiński od razu umiejscawia się „na dole”, w sferze naiwnie wzniosłych stwierdzeń, wytartych porównań i mżawki wielokropków, i to, co ma do powiedzenia, mówi za pomocą takich właśnie, porzuconych przez innych, środków. Stąd jego sukces — możliwa śmieszność przy potknięciu się na „wielkim temacie” zostaje z góry uprzedzona okolicznościami, jako że na scenę wychodzi nie usztywniony retor, a człowiek w spodniach Chaplina. Rzecz jeszcze i w tym, że po przeczytaniu tych wierszy nikt nie będzie podejrzewał autora o to, że taka jest akurat jego poza i to wszystko chytrze sobie wykoncypował; ponieważ bardzo nie chcę powiedzieć, że ta poezja „jest autentyczna”, powiem może, że zaproponowana kreacja jest nad wyraz spójna, a nad charakterem spoiwa (delikatność? Kropla humoru? Co jeszcze?) każdy może porozmyślać sam.

r

Słowo za słowem…

Słowo za słowem

odwijamy ze zwoju…

Każde jest niespodzianką

chociażby słyszane nie po raz pierwszy…

Każde jak ptak trzepoczący

wyrywa się z krtani,

przysiada na myśli

i nie wiedzieć kiedy ulatuje…

Nieogarniona jest liczba słów

krążąca pomiędzy czasem i przestrzenią…

Chwila kiedy się rodzą jest nie do uchwycenia,

szczelnie okryta tajemnicą stworzenia…

Słowo jest trzecim bytem

po duchu i materii…

Słowo jest ptakiem

nieustannie krążącym między nimi…

Niestrudzenie donosi ducha materii

i próbuje — bezskutecznie —

unieść ciężar do wysokości ducha…

Jego trzepotanie niejednemu

wprowadza zamęt w wydawałoby się

uporządkowane konstrukcje myśli…

Strąca je i rozsypuje niczym

szklane paciorki…

Jeśli czas na to pozwala

jeszcze raz i jeszcze raz

podejmujemy trud zbieractwa,

za każdym razem z malejącą wiarą,

że odtworzony porządek

na coś się nam przyda…

I pamiętajmy:

Słowa rzadko używane psują się,

tracą swoją lotność

i potrafią zarażać inne rozkładem.
 

 
Zaczynam…

Zaczynam nowy dzień…

Otwieram oczy i dziękuję…

Otwieram usta i dziękuję…

Widzę regał z książkami i dziękuję…

Widzę stół i dziękuję…

Widzę — dziękuję…

Mogłoby się wydawać,

że powinienem zacząć od — przepraszam…

Są powody…

Były, są i będą…

Przepraszam…

Ale ponieważ nie jestem

w trzech osobach jednocześnie

(Przepraszam, Proszę i Dziękuję)

zdecydowałem, że będę — Dziękuję…

I od tej chwili moje życie

zmienia się w niemożliwy do wyczerpania

rejestr podziękowań…

Wiem, że nie będę miał już problemu

z zabijaniem czasu

(do czego z przykrością muszę się przyznać),

z podejmowaniem decyzji,

z wyborem pierwszeństwa itd…

Liczenie ziaren piasku na pustyni

jest procesem mniej absorbującym…

Zważywszy na dziesiątki lat zaniedbań

już zawsze będzie mi towarzyszyć

niepokój — czy zdążę…

Oczywiście — nie zdążę…

I’m a rich man.
 

 
Zdaję sobie…

Zdaję sobie sprawę,

że niekończące się podziękowania

mogą osobom postronnym

wydawać się co najmniej nużące…

Nie wiedzą oni jednak (jak sądzę),

iż spełnianie tego — wydawać by się mogło —

czysto buchalteryjnego obowiązku

pozwala na dokonanie odkrycia

w milionach, ale — nawet miliardach egzemplarzy

(jeśli czas pozwoli)…

Każdy atom naszego świata,

którego dotykamy myślą,

mową lub uczynkiem,

jest skrojony zawsze dokładnie

na naszą miarę…

Drzewo, stół, obłok, lęk, choroba

a nawet głupota

są nasze i tylko nasze…

Gdy dobrze się przyjrzymy

(bez pośpiechu)

dostrzeżemy na wszystkim nasz niepowtarzalny,

zastrzeżony raz na zawsze,

osobisty kod…

Zdecydowanie — można popaść w pychę…

Ale nawet wtedy będzie to

tylko nasza, nie mająca sobie równej,

niepodobna do żadnej innej — pycha…

I za to dziękuję.
 

 
Chciałem podziękować…

Chciałem podziękować —

lepiej późno niż wcale…

Noszę swój cielesny garnitur

już 52 lata…

To widać…

Z lekka odstaje od mojej duszy…

Wcześniej tego tak nie zauważałem…

Spróbujcie pochodzić tyle lat

w tym samym…

Wielu próbuje…

Chciałem podziękować…

Od niedawna dotkliwiej

odczuwam każdą jego komórkę

(tak jakbym miał ich więcej)…

Teraz wyraźniej dostrzegam

jak dusza zyskuje większą swobodę ruchu

– za cenę czasu…

Nie powiem żeby się oddzielała,

co to to nie,

ale więzi osłabły zauważalnie…

Presja świeżo skrojonego garnituru

już nie ta co kiedyś,

więc nadszedł czas żeby podziękować…

Naturalna maseczka pychy z bezczelnością

wytarła się nieco

a i kolano — nie wiedzieć czemu —

łatwiej ugiąć…

Syn marnotrawny wrócił do rozumu…

– Przesadziłem — palpitacje nieco ustąpiły

i zacząłem (oby) łapać równowagę

rozpiętą między plusem a minusem…

– Przesadziłem — nareszcie poczułem

delikatne dotknięcie palca Bożego…

…choć był jak przyrośnięty

od zawsze…

– Dziękuję.


Grafiki autorstwa Pawła Kamińskiego. Więcej: http://pawjanka.bloog.pl/.